*"Ang Libro na Hindi Ko Mabasa sa Pnaginip"* CHAPTER 8

                                                                             

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    ### *Chapter 8: Ang Alaala na Bawal*

“Handa ka na ba?”  

Tanong ulit ni Lola nung gabing yun. Pero iba na yung boses niya. Mas seryoso. Mas malambot din.

Nasa kwarto na kami niya. Yung kwarto na amoy gamot at sinigang. Yung kwarto na huling nakita ko siya bago siya tuluyang pumikit.

Umupo ako sa gilid ng kama niya. Hindi ko magawang hawakan kamay niya. Takot ako.  

Takot ako sa sasabihin niya. Takot ako sa maaalala ko.

“Kung basahin mo to, Luis,” sabi niya habang tinuturo yung libro sa kandungan ko, “hindi ka na makakatulog nang mahimbing.”

Tumitig ako sa kanya. “Bakit?”

“Kasi malalaman mo kung bakit ka laging nagigising na may luha.”

Tahimik ako. Tumatibok lang dibdib ko. Parang nung bata ako, pag galit si Mama at alam kong ako yung may kasalanan.

“Kaya mo bang patawarin sarili mo?” tanong niya.

Hindi ako sumagot agad. Paano ko mapapatawad sarili ko kung hindi ko nga maalala kung ano yung ginawa ko?

Pinindot niya dahan-dahan yung libro. “Buksan mo. Huling pagkakataon na to.”

Dahan-dahan kong binuksan.  

Hindi na gumagalaw yung mga letra. Hindi na nasusunog. Hindi na kumikislap.  

Ngayon, malinaw na malinaw.

At bumalik lahat.

Yung gabi na umalis si Papa.  

Yung gabi na sinabi ni Mama na kailangan na naming umalis ng probinsya kasi wala na kaming pera.  

Yung gabi na sumigaw ako kay Lola: “Ayaw ko na! Ayaw ko nang mahirap! Ayaw ko nang naiiwan kami palagi!”

Sinabi ko yun sa kanya. Sa babaeng nag-alaga sakin mula nung 2 years old ako.  

Sa babaeng nagbebenta ng gulay para lang may pambaon ako.  

Sinabi ko yun habang umiiyak siya.

Pagkasabi ko nun, tumayo ako, lumabas ng bahay, at hindi na bumalik hanggang kinabukasan.  

Kinabukasan, wala na siya.

Heart attack daw. Pero alam ko sa sarili ko, ako yung dahilan.  

Ako yung huling salita na narinig niya.

Napahawak ako sa bibig ko. Parang may pumipigil sakin na sumigaw.  

Pero hindi na ako bata. Hindi na ako pwedeng magtakip ng tainga at magkunwaring wala akong narinig.

“Lola…” bulong ko. “Sorry.”

Ngumiti siya. Hindi malungkot. Hindi galit.  

“Alam ko, anak. Kaya nga naghihintay ako dito.”

Bigla, parang may nabunot sa dibdib ko. Mabigat. 10 taon na bigat.  

At sa unang pagkakataon, makahinga ako nang buo.

Nagising ako.  

Madilim pa. Pero hindi na mabigat.  

Nasa tabi ko pa rin yung libro. Nakasara na.  

At sa ilalim ng panaginip, naririnig ko pa rin boses niya:  

“Ngayon, pwede ka nang matulog.”

*[Cliffhanger: Kung napatawad ko na sarili ko, bakit may isang pahina pa rin na hindi ko mabasa? Ano pang tinatago ng libro?]*

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            " Salamat sa pagbabasa Kung may panaginip ka rin na hindi mo mainindihan share mo sa comments"                                                                                                                                                                         

BASAHIN ANG NEXT 

👇

CHAPTER 9